Σε μια αλλοτριωμένη ισοπεδωμένη καταναλωτική κοινωνία το μήνυμα των τριών Ιεραρχών είναι επίκαιρο και προβάλλει φωτεινό και σωστικό για να φωτίσει αλλά και να φρενάρει τον κατήφορο που ακολουθούμε ως κοινωνία...

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

του Νίκου Ι. Κωστάρα

            Σε μια αλλοτριωμένη ισοπεδωμένη καταναλωτική κοινωνία το μήνυμα των τριών Ιεραρχών είναι επίκαιρο και προβάλλει φωτεινό και σωστικό για να φωτίσει αλλά και να φρενάρει τον κατήφορο που ακολουθούν οι νέοι μας. Σήμερα η γιορτή των ελληνικών γραμμάτων είναι λησμονημένη και υποβαθμισμένη και γίνεται χωρίς υπευθυνότητα. Γι’ αυτό και η κρίση της ελληνικής παιδείας βρίσκεται σε αδιέξοδο και δεν θεραπεύεται με τις άστοχες διαδοχικές μεταρρυθμίσεις γιατί έχουν υποβαθμιστεί οι διαχρονικές αξίες, απουσιάζουν τα πρότυπα και δεν υπάρχουν οράματα και κίνητρα για τους νέους για να δημιουργήσουν τη γνήσια αυριανή Ελλάδα. Αδιαφορούν. Ζούμε σε μια αντιπνευματική υλιστική εποχή. Ο πνευματικός αποπροσανατολισμός και η πολιτιστική πενία της εποχής μας επιβάλλουν να στραφούμε στις καθάριες πηγές των προγόνων μας και να ενστερνιστούμε τις διαχρονικές ιδέες τους για να απεγκλωβιστούμε από το πνευματικό τέλμα της καταναλωτικής κοινωνίας.

            Χρειαζόμαστε μια παιδεία ηρωισμού και θυσίας για να διαφυλάξουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά και ν’ ανεβάσουμε την ποιότητα του ανθρώπου φρενάροντας την αλλοτρίωση και τον αμοραλισμό. Και αυτά τα εφόδια θα τα βρούμε στους τρεις ιεράρχες, οι οποίοι «ήταν φορείς του ελληνικού πνεύματος» κατά τον πνευματικό δάσκαλο Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

            Στη διδαχή των αιώνων οι Τρεις Ιεράρχες – Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος και Ιωάννης Χρυσόστομος – προβάλλουν ως πρότυπα αρετής, υποδείγματα αγωγής και φωτεινοί οδηγοί για την πνευματική και ηθική ανάπτυξη της νέας γενιάς.

            Οι σεμνές μορφές των τριών ιεραρχών υψώνονται πάντα στο στερέωμα για να καταυγάζουν με ανέσπερο Ελληνοχριστιανικό φως την ελληνική πορεία μας. Αγωνίστηκαν για την επικράτηση του ελληνικού χριστιανισμού και του χριστιανικού ελληνισμού. Πέτυχαν τη σύζευξη της κλασσικής παιδείας με τη χριστιανική ηθική και διέσωσαν ό,τι πολύτιμο είχε δημιουργήσει η ανθρώπινη διάνοια μέσα στο πνεύμα φωτός, της ελευθερίας και της αγάπης. Βίωσαν και πρόβαλαν το μέτρο, την πληρότητα και την καθολικότητα. Υπήρξαν φορείς υψηλής μορφωτικής στάθμης για να χαρακτηριστούν «Οικουμενικοί διδάσκαλοι». Φωτεινές προσωπικότητες, οι οποίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του παγκόσμιου πολιτισμού. Αγάπησαν πολύ την αρχαία ελληνική φιλολογία και φιλοσοφία. Υποδεικνύουν στους νέους την αρετή του Σωκράτη, του Αριστοτέλη, του Αριστείδη αλλά εφιστούν την προσοχή όπως «σοφώς εξ απάντων συλλέγοντας το χρήσιμον, φεύγοντες δι ‘εκάστου των βλάβων». Η παιδεία γι’ αυτούς είναι «τέχνη των τεχνών, επιστήμη επιστημών ... και των παρ’ ημίν αγαθών το πρώτον!» τονίζοντας «το Ελληνίζειν εστίν πολυσήμαντον» και «Πάσα μεν η ποίησις τω Ομήρω αρετής εστίν έπαινος» (Μ. Βασίλειος).

            Μας άφησαν ένα απέραντο συγγραφικό έργο στο οποίο διασώζεται όχι μόνο ο μοναδικός ελληνικός λόγος αλλά ολόκληρη η αρχαία μας κληρονομιά και ό,τι καλό είχε δημιουργήσει η αρχαιότητα.

            Οι τρεις ιεράρχες δεν ήταν μόνο θιασώτες του λόγου αλλά και ακάματοι εργάτες του έργου. Με πολλή αγάπη αγκάλιασαν τον πλησίον, τον αγάπησαν με καλοσύνη και στοργή και του έδιναν όλα για να τον ανακουφίσουν. Ίδρυσαν πλήθος εναγών ιδρυμάτων: νοσοκομεία, γηροκομεία, πτωχοκομεία. Η περίφημη και μοναδική «Βασιλειάδα» του Μεγάλου Βασιλείου στην Καισάρεια της Καπαδοκίας και το θαυμαστό φιλανθρωπικό έργο του Χρυσοστόμου στην Αντιόχεια και μετά στην Κωνσταντινούπολη αποτελούν πρωτοφανή και μοναδικά έργα στα ιστορικά χρονικά εκδήλωσης αγάπης και στοργής για τον πονεμένο άνθρωπο. Εφάρμοσαν κοινωνική πολιτική, που κανένα κράτος της Γης δεν μπόρεσε να εφαρμόσει.

            Οι μεγάλοι αυτοί Πατέρες δεν καλλιέργησαν στα πρόσωπά τους μόνο το πνεύμα αλλά και την αρετή, που βίωναν στην καθημερινή τους ζωή. Οι μητέρες τους ήταν φωτεινά παραδείγματα ευλάβειας και αυτοθυσίας, παραδείγματα για τις σημερινές μητέρες.

            Το μήνυμα των Τριών Ιεραρχών είναι απαραίτητο για να δούμε τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας, το περιβάλλον, το Θεό, τα πάντα, στις πραγματικές τους διαστάσεις. Πρέπει να δώσουμε να καταλάβουν οι νέοι ότι υπάρχουν κι άλλες αξίες εκτός από την κατανάλωση και το χρήμα.

            Είναι μια ευκαιρία με την σημερινή γιορτή των ελληνικών γραμμάτων να στρέψουμε το βλέμμα μας σ’ αυτούς του μεγάλους «παιδαγωγούς της νεότητας». Οι Δάσκαλοι και οι καθηγητές να είναι λειτουργοί και οι μαθητές να ενσκήψουν και να μελετήσουν τα σοφά συγγράμματά τους με τις διαχρονικές αλήθειες, για να οπλιστούν και ν’ αντέξουν τη λαίλαπα της αλλοτριωμένης και αμοραλιστικής κοινωνίας μας, αν θέλουμε να διαφυλάξουμε την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας στην οικογένεια και ν’ ανεβάσουμε την ποιότητα του ανθρώπου στον αστερισμό της δημιουργίας σ’ αυτόν τον βαθύρριζο τόπο.

Νίκος Ι. Κωστάρας

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ

Του Νίκου Ι. Κωστάρα

            Ο Αγιασμός των υδάτων έχει διαχρονική παράδοση. Άλλωστε η ιστορία του νερού αρχίζει, ίσως, συγχρόνως με την ιστορία του ανθρώπου. Ο πρωτόγονος άνθρωπος φρόντισε από την αρχή να κατοικεί κοντά στις πηγές, στα ποτάμια και τις λίμνες. Ακόμη στη «Γένεση» αναφέρεται: «Και εκάλεσεν ο Θεός την ξηράν, Γην και το σύναγμα των υδάτων εκάλεσε θαλάσσας και είδεν ο Θεός ότι ήτο καλόν και πνεύμα Θεού εφέρετο επάνω του ύδατος» (Γεν. Α’ 2). Γιατί η θάλασσα είναι το αιώνιο σύμβολο της μήτρας της απεραντοσύνης της ανθρώπινης ψυχής από την οποία ξεκίνησε ο άνθρωπος. Η λειτουργία του νερού ως συστατικό στοιχείο της δημιουργίας του κόσμου ήταν η επικρατούσα άποψη μεταξύ των φιλοσόφων στην Αρχαία Ελλάδα. «΄Υδωρ αρχή της φύσης» τονίζει ο Θαλής ο Μιλήσιος ενώ ο Φερεκύδης υποστηρίζει: «Αρχήν όλων το ύδωρ», και στην Κίνα: «το ύδωρ είναι κοντά στο ΤΑΟ» (Λάου Τσε). Στους μύθους όλων των λαών το νερό έχει μαγικές δυνάμεις, είναι ουσία αναγεννητική, αναζωογονητική και εξαγνιστική.

            Το θαλασσινό νερό έχει την ίδια σύσταση με το αίμα μας. Οι βιολόγοι το απέδειξαν πως η ζωή γεννήθηκε στο αλμυρό νερό, για να ξεστρατίσει αργότερα στη στεριά. Το ίδιο και οι κοινωνιολόγοι επιμένουν ότι ο χερσαίος άνθρωπος έγινε αμφίβιος και χίμηξε στη θάλασσα να βρει τον πολιτισμό. «Στις φλέβες όλων μας υπάρχει το ίδιο ακριβώς ποσοστό αλατιού μέσα στο αίμα. Το ίδιο συμβαίνει στον ιδρώτα και στα δάκρυά μας. Είμαστε δεμένοι με τον ωκεανό και όταν ξαναγυρίζουμε στη θάλασσα - είτε για να σαλπάρουμε, είτε για να ρεμβάσουμε – επιστρέφουμε ξανά στις ρίζες μας» (Τζων Φ. Κέννεντυ).

            Πάνω στα κύματα σφυρηλατήθηκε η νοημοσύνη του ανθρώπου. Αφετηρία νοημάτων και ήθους η θάλασσα. Γι’ αυτό και ο Ιησούς για να εκλέξει τους μελλοντικούς συνεργάτες και συνεχιστές του έργου του δεν προσφεύγει στους θρησκευτικούς και ιερατικούς κύκλους των Ιεροσολύμων αλλά πηγαίνει στη γραφική λίμνη Τιβεριάδα και τους ψαράδες που τους μετέβαλε σε «αλιείς ανθρώπων». Λέγοντας προς τον  Σίμωνα: «Φέρε το πλοίο πάλι στα βαθιά της λίμνης και ρίξτε τα δίχτυα σας για ψάρια» [Λουκ.ε΄4].  Άλλωστε η βάπτισή Του έγινε στον Ιορδάνη ποταμό. Βαπτίστηκε στον Ιορδάνη ποταμό και δεν είχε ανάγκη βαπτίσεως. Δογματικά η βάπτιση του Χριστού συμβολίζει την παλιγγενεσία του ανθρώπου. Κατά την αρχέτυπη αντίληψη τα Θεοφάνεια / Φώτα κλείνουν το άνοιγμα στο χρόνο της περιόδου των «αβάπτιστων ημερών» του «ιερού χάους» της αναγέννησης του Χρόνου και του Κόσμου. Η γιορτή αυτή είναι η πραγματική αρχή του Ανανεωμένου Χρόνου, γι’ αυτό σε πολλά μέρη της Ελλάδος θεωρείται ως η μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου. Πρόκειται για μεγάλη γιορτή του χριστιανισμού. Λατρεία των νερών έχει χαρακτηρισθεί η γιορτή των Θεοφανείων. Ανοίγουν οι ουρανοί, η θάλασσα γλυκαίνει, οι άνεμοι ημερεύουν ακόμα και τα ζώα μιλούν. Τα Φώτα πρωτοφορούσαν οι άνθρωποι κάθε καινούριο ρούχο «για να φωτιστεί», τότε γινόταν και η έναρξη των θαλασσινών ταξιδιών: «Τώρα αγιάζουν τα νερά και φεύγουν τα καράβια...».

            Η ανανέωση του κόσμου άρχιζε από την ανανέωση των υδάτων – πρακτικά με την εκκένωση των αγγείων με νερό την παραμονή των Θεοφανίων, συμβολικά με τον αγιασμό των υδάτων με την κατάδυση του σταυρού στο νερό. Στα Θεοφάνια επαναλαμβάνεται η βάπτιση του Χριστού και τα περιστέρια γίνονται το πνεύμα του Θεού. Ο σταυρός που πέφτει στο νερό είναι ο ίδιος ο Χριστός και ο ήρωας της ημέρας γίνεται «νονός» του Χριστού, αφού η παράδοση θέλει κάθε βαπτισμένος να έχει τον ανάδοχό του. Κατά το «Θείον πρότυπον» τη στιγμή της κατάδυσης του Σταυρού-Χριστού, όλα τα νερά του κόσμου μετατρέπονται στα νερά του Ιορδάνη. Όλοι οι λαοί του ορθόδοξου κόσμου απέδιδαν μεγάλη δύναμη στο αγιασμένο νερό των Θεοφανείων. «Νυν ουκ έτι προσαγορεύομαι θάλασσα αλλά κολυμβήθρα ουράνιος ... νυν εγενόμην πηγή ιάματα βρύουσα» (Ι. Χρυσόστομος). «Σήμερον των υδάτων αγιάζεται η φύσις», ψάλλεται στον αγιασμό των Θεοφανείων. «Κύριε ο Θεός των Δυνάμεων ... καθάρισαν το φρέαρ τούτο και αγίασον το ύδωρ τούτο τω πνεύματί σου τω Αγίω ...». «Ευλόγησον το άλας τούτο και μετέβαλε αυτό εις θυσίαν αγαλλιάσεως ...». Το νερό το οποίο αγιάζεται την ημέρα των φώτων είναι το πιο ζωτικό στοιχείο της ζωής όλων των έμβιων και τιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Ιησού Χριστό. «Χριστός εφάνη εν Ιορδάνη αγιάσαι τα ύδατα». Ο Ιησούς Χριστός πραγματοποίησε πολλές ιάσεις ασθενών με τη βοήθεια του νερού, θέλοντας πάντα να υπογραμμίσει τη σημασία του για τη ζωή των ανθρώπων.

Ο μεγάλος αγιασμός αποτελεί τελετή καθαγιασμού κι εξαγνισμού των υδάτων. Από τη βρύση ως τον ποταμό, τη λίμνη και τη θάλασσα, τα νερά θεωρούνται ιερά. Το νερό ως μέσο καθαρμού κι εξαγνισμού απαντάται στη λατρευτική ζωή πολλών θρησκευτικών συστημάτων.

Αιώνες πριν από τα Θεοφάνεια στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχε η «Επιφάνεια» όχι ως εορτή αλλά ως πεποίθηση των θρησκευομένων για την παρουσίαση ενώπιον τους της θεϊκής δύναμης. Η «Επιφάνεια» των αρχαίων θεοτήτων στους ανθρώπους και η χρήση του νερού από τους αρχαίους ως μέσο καθαρμού αποτελούν, τηρουμένων των αναλογιών, ιδιότυπη προτύπωση της εορτής των Θεοφανείων. Ο καθαρισμός κατά τη γέννηση αποτελούσε κατ’ ουσίαν αναπαράσταση του μύθου, σύμφωνα με τον οποίο, μόλις γεννήθηκε ο Δίας τον έλουσαν στον ποταμό Γορτύνιο, ο οποίος μετονομάστηκε σε Λούσιο.

Στην Ιλιάδα, κύρια θέση κατέχουν αναφορές οι οποίες αφορούν το λουτρό των νεκρών και τον καθαρμό των πολεμιστών, επιτιθεμένων και αμυνομένων, πριν από τις διάφορες τελετουργικές ή θρησκευτικές πράξεις.

Την ίδια μέρα γινόταν σε πολλά μέρη πλύσιμο των εικόνων σε λίμνες, ποτάμια ή στη θάλασσα συνήθεια που παραπέμπει στα πλυντήρια του αγάλματος της Αθηνάς από τους αρχαίους Αθηναίους στο Φάληρο. Το ύδωρ της Στυγός και το αθάνατο νερό που έχει τη δύναμη εξαγνισμού και καθαρμού αποτελούν πανάρχαιες μυθικές λαϊκές παραδόσεις.

            Μέσα στην τελετή του «Αγιασμού των υδάτων» στο βαθύτερο μήνυμά του τονίζεται και η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, η καθαρότητα της θάλασσας Αυτό που αποτελούσε αντικείμενο προβληματισμού των αρχαίων Ελλήνων στα πανάρχαια χρόνια. Είχαν προβλέψει την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος με τρεις θαλάσσιες θεότητες. Την Ακταία, αφιερωμένη στην καθαρότητα των ακτών. Την Αλκίππη, προστάτιδα του θαλάσσιου βυθού. Τέσσερις άλκιμοι νέοι καταδύονταν για να φέρουν σημάδι των βυθών πριν κινήσουν οι πλόες. Εάν η πέτρα που ανελάμβαναν από το βυθό είχε πράσινο υγιές χόρτο – θαλασσοφύκι – τότε τα Αναληπτήρια γιορτάζονταν με θυσίες και κοινής συμμετοχής εκδηλώσεις. Ακόμη είχαν την Ασίνηα, που απέβλεπε στους πλόες και τιμούνταν όσοι τηρούσαν τους κανονισμούς, λαμβάνοντες ως βραβείο τον «Ασίνηον λίθον» και τονίζοντας «Αλόν σέβου».

            Ο Αγιασμός των Υδάτων ας συνδυασθεί με την καθαρότητα των ακτών και την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος όπως στην αρχαιότητα. Γιατί η θάλασσα είναι η μεγάλη τροφός της πατρίδας μας. Στοιχείο συνυφασμένο με την ιστορία του τόπου μας και την Εθνική μας ταυτότητα. Ο Ελληνικός πολιτισμός είναι θαλασσογέννητος και χρειάζεται τον καθαγιασμό των υδάτων για να λάμψει η παράδοση και να συνεχιστεί η θαλάσσια προστασία, όπως και η καθαρότητα πηγών, λιμνών και ποταμών αλλά και των ψυχών των ανθρώπων.

Νίκος Ι. Κωστάρας

Τρίφωνη Νεανική Χορωδία Κοριτσιών του Δήμου Φλώρινας και Νεανική Χορωδία Νίκος Αστρινίδης Θεσσαλονίκης

Παιδικη χορωδια Δ.Λιωτσης- Alleluia-JS BACH Cantata No 142

Συναυλία 21 Δεκεμβριου 2011
Τρίφωνη Νεανική Χορωδία Κοριτσιών του Δήμου Φλώρινας
και Νεανική Χορωδία Νίκος Αστρινίδης Θεσσαλονίκης

Αίθουσα θεάτρου Φ.Σ.Φ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ Φλώρινας περισσότεροι

Xρόνια πολλά και ευχές για μια χαρούμενη χρονιά να είναι για όλους το 2012

Εκκλησιές & Μοναστήρια στην Αρκαδία

Θρησκευτικός και περιηγητικός τουρισμός στην Αρκαδία....

Καντήλια σε Αρκαδικό Μοναστήρι

Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της Αρκαδίας, πέρα από θρησκευτικούς προορισμούς, αποτελούν λίκνα πολιτισμού, όπου η λατρευτική τέχνη φτάνει στο απόγειό της με εξαίρετα δείγματα αρχιτεκτονικής, αγιογραφίας, ξυλογλυπτικής κλπ. 

Γνωρίστε το μεγαλείο της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης των Αρκάδων, σε μια περιήγηση στις Μονές του Λούσιου (το λεγόμενο "Άγιο Όρος της Πελοποννήσου"), στην Αγία Θεοδώρα Βάστα και στη Μονή Μαλεβής.

1η ημέρα

ΑΘΗΝΑ-ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΟΝΕΣ ΛΟΥΣΙΟΥ-ΣΤΕΜΝΙΤΣΑ-ΤΡΙΠΟΛΗ

Επιβίβαση στο λεωφορείο στην Αθήνα και αναχώρηση για την Αρκαδία.

Πρώτη στάση η Δημητσάνα, έδρα της Ιερατικής Σχολής.

Η Δημητσάνα είναι γενέτειρα του Εθνομάρτυρα Γρηγορίου του Ε' και του Παλαιών Πατρών Γερμανού, των οποίων τα σπίτια διασώζονται ως σήμερα. Η Ιερατική Σχολή της Δημητσάνας έχει επιμορφώσει συνολικά, τέσσερις Πατριάρχες και δύο Οικουμενικούς Πατριάρχες, της Χριστιανικής Ορθοδοξίας.

Η οικία του Γρηγορίου του Ε΄, έχει μετατραπεί σ' Εκκλησιαστικό Μουσείο, το οποίο και θα επισκεφθούμε.

Μετά από ένα διάλειμμα για φαγητό θα επισκεφθούμε τη Μονή Φιλοσόφου.

Οι ιστορικές μονές του Λούσιου (Προδρόμου, Φιλοσόφου, Αιμυαλών και Καλαμίου), κρέμονται κυριολεκτικά πάνω στα βράχια του φαραγγιού.

Στη συνέχεια θα επισκεφθούμε την ιστορική Στεμνίτσα.

Περιδιαβαίνοντας στα γραφικά καλντερίμια της πόλης, συναντά κανείς πλήθος βυζαντινών ναών, όπως τον πανέμορφο ναό με περίβολο, της Παναγιάς της Μπαφέρως. 

Άφιξη στην Τρίπολη και τακτοποίηση στο ξενοδοχείο για διανυκτέρευση. 

2η ημέρα

ΤΡΙΠΟΛΗ-ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΒΑΣΤΑ-ΛΕΟΝΤΑΡΙ-ΜΟΝΗ ΜΠΟΥΡΑ-ΤΡΙΠΟΛΗ

Πρωϊνό και επιβίβαση στο λεωφορείο γι' αναχώρηση. Προορισμός μας η φημισμένη εκκλησία της Αγίας Θεοδώρας του Βάστα. Η ιστορία της Αγίας Θεοδώρας είναι συγκλονιστική και παραπέμπει στην Ιωάννα της Λωραίνης (γνωστή και ως Ζαν ντ' Αρκ).

Στην Βυζαντινή Εποχή κατά την οποία έζησε η Αγία, κάθε οικογένεια έπρεπε να συνεισφέρει από έναν άνδρα για το στρατό ή να εκμισθώσει ένα μισθοφόρο άντρα για να την εκπροσωπήσει. Επειδή η οικογένειά της ήταν φτωχή και δεν είχε αρσενικούς εκπροσώπους, η Θεοδώρα μεταμφιέσθηκε σε άντρα και κατατάχθηκε στο στρατό!

Στην αρχή "ο νεαρός στρατιώτης" διακρίθηκε για την αρετή και την τόλμη του, ώσπου μια νεαρή κοπέλα τον ερωτεύτηκε σφόδρα. Επειδή η Θεοδώρα δεν ανταποκρινόταν στον έρωτα αυτό, η κοπέλα κατήγγειλε στους ανώτερους αξιωματικούς ότι η Θεοδώρα ασέλγυσε σε βάρος της και την κατέστησε έγκυο...

Έτσι η Θεοδώρα καταδικάστηκε σε θάνατο. Λίγο πριν ξεψυχήσει, ψιθύρισε μια προσευχή: "το σώμα μου να γίνει ναός, το αίμα μου νερό και τα μαλλιά μου δέντρα". Κι έτσι έγινε...!

Στον τόπο που ξεψύχησε η Αγία Θεοδώρα, βρίσκεται σήμερα το μικρό εκκλησσάκι, στην οροφή του οποίου βρίσκονται δεκαεπτά πανύψηλες δρυς. Οι ρίζες των δέντρων δεν είναι ιδιαίτερα εμφανείς ούτε στο ταβάνι του ναού, ούτε στα πλευρικά τοιχώματά του. Κάτω δε από το ναό, αναβλύζει άφθονο δροσερό νερό, που καταλήγει σε ποτάμι.

Αφού επισκεφθούμε το περιώνυμο εκκλησάκι θα δροσιστούμε στη σκιά των πλατάνων, τρώγοντας δίπλα σ' έναν παλιό νερόμυλο που λειτουργεί ακόμη και εν συνεχεία θα επιβιβαστούμε στο λεωφορείο.

Επόμενη στάση το Λεοντάρι Φαλαισίας, παλιό Δεσποτάτο του Μυστρά.

Εκεί βρίσκεται ο Βυζαντινός Ναός των Αγίων Αποστόλων του 14ου αι, που θεωρείται ένα αριστούργημα της βυζαντινής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής.Ήταν διακοσμημένος αρχικά με τοιχογραφίες πολύ καλής Παλαιολόγειας τέχνης του 14ου αιώνα, που σήμερα καλύπτονται σε μεγάλο μέρος από μεταγενέστερα επιχρίσματα. Μην ξεχάσετε να δείτε το κομψό μαρμάρινο τέμπλο βυζαντινού ρυθμού καθώς και το πολύχρωμο ψηφιδωτό δάπεδο.

Κοντά στο Λεοντάρι βρίσκεται και η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η ίδρυση της οποίας ανάγεται στον 12ο αιώνα.

Στον περιποιημένο από τις μοναχές αυλόγυρο της μονής, θα επισκεφθούμε την εκκλησία του Αγίου Αλεξίου, τους Ναούς των Αγίων Αναργύρων, Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης και το διώροφο κτήριο που στεγάζει τα κελιά, τα εργαστήρια και τη βιβλιοθήκη.

Επιστροφή στην Τρίπολη για διανυκτέρευση.

3η ημέρα

ΤΡΙΠΟΛΗ-ΜΟΝΗ ΜΑΛΕΒΗΣ-ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ-ΤΕΓΕΑ-ΤΡΙΠΟΛΗ

Πρωϊνό και αναχώρηση για τη Μονή Μαλεβής στον Πάρνωνα. 

Η θαυμάσια αυτή μονή αφιερωμένη στην Παναγιά έχει αρχίσει να χτίζεται τον 7ο αιώνα μ.Χ.

Εκεί θα αισθανθούμε κατάνυξη αντικρίζοντας τη Μυροβλήτρια εικόνα της Παναγιάς, ζωγραφισμένη από τον ίδιο τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Μετά από μία στάση για φαγητό, στον γραφικό πετρόχτιστο Άγιο Πέτρο Κυνουρίας,  θα επισκεφθούμε το πάρκο του Τεγεατικού Συνδέσμου.

Εκεί θα δούμε τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, χτισμένο με ψήγματα από τον αρχαιολογικό χώρο που βρίσκεται τριγύρω, την Παλαιοχριστιανικά ψηφιδωτά και το Λαογραφικό Μουσείο Τεγέας. 

Κοντά στην Τρίπολη, βρίσκεται η Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών, με το Καθολικό του 16ου αιώνα και την υπέροχη θέα στον κάμπο. Επιστροφή στην Τρίπολη για διανυκτέρευση.

  

4η ημέρα

ΤΡΙΠΟΛΗ-ΑΘΗΝΑ

Πρωϊνό στο ξενοδοχείο και μέρα ελεύθερη για ψώνια και μια βόλτα στην Τρίπολη. Επιβίβαση στο λεωφορείο και επιστροφή στην Αθήνα.

 
View Αρκαδικά Μοναστήρια in a larger map

*από το: 

http://ell.destinotours.gr/ARKADIA-PELOPONNESOS/ARKADIKA-MONASTERIA

Ξεκίνησαν τα Κατηχητικά Σχολεία της Τρίπολης ....

Την Κυριακή 16η  Οκτωβρίου 2011, Κυριακή του Σπορέως,  άρχισαν και στην Ιερά μας Μητρόπολη  τη λειτουργία τους, τα Κατηχητικά Σχολεία όλων των Βαθμίδων,  οι Ενοριακές Ομάδες μελέτης της Αγίας Γραφής, οι Νεανικές Κατηχητικές Συνάξεις για όλες τις ηλικίες, από τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου μέχρι και τους αποφοίτους και φοιτητές,  τα μαθημάτα  Βυζαντινής και Παραδοσιακής Μουσικής, η  εκμάθηση  Η/Υ,  κ.λ.π.

διαβάστε περισσότερα

Ο Ναός της Αγίας Κυριακής και τα λοιπά Σεβάσματα της Δημητσάνας του Βασ. Χ. Σκολαρίκου

Στο Σημείωμα ο συγγραφέας Βασίλειος Χρ. Σκολαρίκος σημειώνει:

Κάθε φορά που εισέρχομαι στην εκκλησία της Αγίας Κυριακής, μια ιερή συγκίνηση με διαπερνά. Ίσως γιατί εκεί διαμορφώθηκε το κομμάτι εκείνο του χαρακτήρα μου, που έχει να κάνει με τη θρησκεία και ην πίστη, εκ του γεγονότος ότι τα χρόνια που πήγαινα στο Δημοτικό Σχολείο, βοηθούσα στον Ιερό της Εκκλησίας τον ιερέα που διακονούσε σ' αυτή. Από τους ταπεινούς αυτούς λευΐτες που διακόνησαν την περίοδο εκείνη των μαθητικών μου χρόνων στο Δημοτικό Σχολείο έμαθα πολλά πράγματα που είχαν σχέση με τις ιεροτε­λεστίες που πραγματοποιούνται στους ιερούς ναούς. Εξοικειώθηκα σιγά-σιγά με τα κεριά, τις λαμπάδες, το λιβάνι, το θυμιατό, τα καντήλια, τις εικόνες, και βέβαια με την κατανυκτική και μυστηριακή ατμόσφαιρα που διαμορφώ­νεται σε κάθε Θεία Λειτουργία, σε κάθε Ιερό Μυστήριο.

Όταν τελείωσα το Δημοτικό Σχολείο, σε κάποιο από τους Εσπερινούς της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, και μετά την απαγγελία μου, μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, του "Άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε..." ο αείμνηστος παπα-Νικόλας Πασιαλής μου συνέστησε να ανεβώ κι' εγώ στο δεξιό ψαλτή ρι του Ναού, το οποίο διηύθυνε ο αείμνηστος πρωτοψάλτης της πόλης μας Νίκος Κάντζιας.

Στον περικαλλή αυτό Ναό της Αγίας Κυριακής, στον οποίο μικρό παιδί το χέρι της μακαρίτισσας μάνας μου με οδήγησε, κάτω από τον θόλο της, άκουσα από τον αείμνηστο Νίκο Κάντζια, κατανυκτικές ιεροτελεστίες, με­λωδίες ανεπανάληπτες, που είχαν συντελέσει να αναπτυχθεί το θρησκευτικό συναισθημάτων συμπατριωτών μας, και είχαν συμβάλλει κατά πολύ στην καλλιέργεια σ' αυτούς του πνεύματος της πίστεως και της λατρείας.

Θρησκευτική έξαρση επικρατούσε την ημέρα δε της Εορτής της Μνήμης της Αγίας, ιδιαίτερα την ώρα που χαρμόσυνα εψάλλετο το Δοξαστικό των Αίνων της Αγίας, το "Δεύτε της Δημητσάνης ο λαός..."

Σημαντικά γεγονότα της ζωής του καθενός, ευχάριστα ή λυπηρά, είναι συνδεδεμένα με την εκκλησία μας. Υπάρχει, λοιπόν, ένας ακατάλυτος ψυχικός δεσμός του κάθε Δημητσανίτη με τις εκκλησίες της πόλης μας. Δε­σμός, που δεν διασπάται και όταν οι βασικές ανάγκες μας φέρουν μακριά τους.

Ιδιαίτερα στον μεγαλοπρεπή αυτό Ναό της Αγίας Κυριακής έγιναν: ενθρονίσεις Επισκόπων και Μητροπο­λιτών, που θεοφιλώς ποίμαναν τον φιλόχριστο και θεοσεβή λαό της ιστορικής μας Μητροπόλεως, χειροτονήθη­καν κληρικοί, που ανεδείχθησαν κήρυκες της πίστεως και της λατρείας, τελέστηκαν μυστήρια, όπως του γάμου και της βάπτισης, εξόδιες ακολουθίες απελθόντων συμπατριωτών μας, αναπέμφθηκαν δεήσεις για την ευόδω­ση των απελευθερωτικών αγώνων του Έθνους, ακούστηκαν ικεσίες για την σωτηρία της ιστορικής μας πόλης, ευχές για την υγεία των κατοίκων της και των ξενιτεμένων παιδιών της, που ήσαν και εξακολουθούν να είναι πιστοί θεματοφύλακες των ιδεωδών του Έθνους, ήτοι: της Πίστεως, της Πατρίδας και Οικογένειας, ακόμα δε και πανηγυρικές εορταστικές ακολουθίες, παρουσία επιφανών κληρικών και διακεκριμένων προσωπικοτήτων της Πολιτικής και Στρατιωτικής Ιεραρχίας.

Επιθυμία πάντοτε με κατείχε να γράψω κάτι για την ιστορία αυτού Ναού, ένα είδος ευχαριστίας για τους κτίτορες, της κατά πρώτον μικρήςεκκλησίας,

και κατόπιν προς όλους αυτούς που αφιέρωσαν μέρος της περιουσίας τους για να ανοικοδομηθεί ο ση­μερινός Ναός της Αγίας, που αποτελεί αληθινό στολίδι της Δημητσάνας. Να αναφερθώ ακόμα για τους διακονήσαντες σ' αυτόν ευλαβείς ιερείς, επιτρόπους, ιεροψάλτες, δωρητές, και γενικά όλους αυτούς, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εργάστηκαν για τον μεγαλοπρεπή και εξαιρετικά πολύ αγαπητό σ' όλους τους Δημητσανίτες Ναό της Αγίας Κυριακής.

Στο παρόν πόνημα, θεώρησα πως θα ήταν χρήσιμο, εκτός των παρατιθέμενων εγγράφων, που σχετίζονται με την ανοικοδόμηση του Ναού και όχι μόνον, πολλά εκ των οποίων είναι πρωτότυπα και πρέπει να θεωρούνται ως ανέκδοτα, να συμπεριλάβω και πολλά σημαντικά γεγονότα που σχετίζονται με τον Μητροπολιτικό μας Ναό, όπως: λόγοι που εκφωνήθηκαν εντός αυτού από ιστορικές προσωπικότητες, επιστολές που αφορούσαν τον Ναό με την συνδεδεμένη μ' αυτόν Σχολή της Δημητσάνας, επιστολές σχετιζόμενες με την δωρεά του Αν­δριάντα του Ιερομάρτυρα και Αγίου Γρηγορίου του Ε', καθώς και πολλά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία και γεγονότα που έχουν σχέση με τον Ναό αυτόν και την πόλη της Δημητσάνας.

Οι φωτογραφίες που παρεμβάλλονται, ιδιαίτερα εκείνες των ιερών ναών της πατρίδας μας, είναι αυτές που έχουν ληφθεί πριν την όποια αλλαγή της εξωτερικής εμφάνισης των κτιρίων τους και του περιβάλλοντος αυτών χώρου. Κατ' αυτόν τον τρόπο μένει καταγραφόμενο το πρότυπο της μορφής των, όπως δηλαδή οι προγονοί μας τους έφτιαξαν και τους παρέδωσαν σε μας και τους επιγόνους μας για να τους προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού.

Ένα ιστορικό βιβλίο για την περιοχή της Δημητσάνας από ένα άνθρωπο που κατέχει αλλά και ερευνά τα ιστορικά αρχεία της περιοχής. 

Σε  μεγάλο σχήμα με πολλές  φωτογραφίες, σελίδες 440, εκδότης είναι το "Κληροδότημα  Νικολάου Μακρή και Γεωργίου Παπούλια".

Καλοτάξιδο να είναι....